Dziennik Żura

Nękanie

Nox — Wed, 13 Jul 2011 18:21:02 +0000

Doprowadziłyśmy z matką do perfekcji wciskanie ludziom rzeczy, których nie chcą. Pazerność i zachłanność narodu polskiego nam sprzyja – jak za darmo, to biorą, a nam odpadają kolejne kursy do śmietnika. Sukcesywnie pozbywam się też książek, oddaję w dobre ręce, bo to prawie jak zwierzątko, jak członek rodziny, nie można podarować komuś nieodpowiedzialnemu… I tak cztery torby, jak na razie, członków rodziny poszły w świat. Zaraz nas ktoś pozwie za nękanie.
Nie chce ktoś starego telefonu i pierdyliona doniczek?

Filed under: szlaken-trafen

Przeprowadzka

Nox — Mon, 11 Jul 2011 20:49:41 +0000

Przeprowadzka to przekleństwo, syf, kiła i mogiła, zło totalne i dziadostwo. Opróżnienie mieszkania po pięćdziesięciu latach bezmyślnego zbierania gratów graniczy z cudem. Ale cudu dokonałyśmy. Przy okazji nauczyłam się od pani, która pomagała nam i brała meble i ubrania dla biednych, że istnieje związek frazeologiczny zwalić konia na zakręcie. Jeszcze nie jestem pewna sensu, ale pracuję nad tym. Nie noś tyle, bo ci jajka pękną czy Zrobimy tu burdel, a pana żona będzie pufmamą (powiedziane do nowego-wścibskiego-sąsiada) są jakoś bardziej dla mnie zrozumiałe.

Jak wszystko pójdzie dobrze, będę mieszkać koło kebaba.

Filed under: szlaken-trafen

Przeciek

Nox — Thu, 02 Sep 2010 12:00:25 +0000

Przeciekło mi okno. Tak perfidnie: nic, szczelne, szczelne, nic i nagle plusk… Torba od laptopa zatonęła, zapomniana para skarpetek uratowała się (bo pranie było), gazeta po reanimacji ani dychła. Tapeta się załamała i literalnie targnęła na swoje życie. Pod tapczan się nalało, a tapczan to ja mam taki, że nie ruszysz z miejsca. No ale się zawzięłam i po piętnastu minutach popychania to z jednego, to z drugiego boku udało mi się go odsunąć.

Pod tapczanem nie sprzątane od początków jego kariery w tym domu, czyli jakieś dwanaście lat. Warstwa kurzu taka, że musiałam ją pozamiatać, bo odkurzacz by zapchało. A kałużę powycierać… W sumie dobrze, to niezdrowe spać na takim syfie.

Tylko że… nagle zrobiło się cholernie zimno w pokoju. Tak to jest jak się sprzątnie warstwę izolacyjną… Nawet jeśli to zwały kurzu.

Filed under: szlaken-trafen

Indoktrynacja

Nox — Mon, 09 Aug 2010 16:39:19 +0000

Podcieszyńska wieś. Sklep.
Przede mną w kolejce stoi babcia. Ubrana w jakieś zwiewne szatańskie ciuszki, ale wygląda tak, jakby w każdej chwili mogła je z siebie zedrzeć, ujawniając jedynie słuszny moher.
Tuż za babcią stoi młoda matka z bardzo zaawansowanie małoletnim dzieciakiem. Bachor ma długie złote loczki, więc nie sposób stwierdzić, jakiej płeć mu się przytrafiła.
W koszyku mam jakieś pierdoły, ze dwa litry wody, litr mleka, litr soku, trzy kilo ziemniaków. Denko koszyka trzeszczy i wyje na mnie w moich myślach i wiem, że zaraz rozstąpi się pod moimi zakupami, jak Morze Czerwone przed Mojżeszem. Stawiam, więc koszyk na ziemi, kucam, coby ziemniaki nie ogłosiły niepodległości, nie rozbiegły się po sklepie znacząc swój szlak brudnym śladem, który na pewno nie przypadłby do gustu jednej ze sklepowych pań kończących właśnie mycie podłogi. Patrzę na dzieciaka, dzieciak trzyma się barierki, która ma uniemożliwić Złym i Chamliwym Klientom wejście do sklepu „pod prąd”. Patrzy na zblazowaną życiem matkę i coś mruczy.
Moje podatne na złe wpływy i szatańskie podszepty ucho wyłuskało coś łudząco podobnego do „spieprzaj dziadu”. Cóż, może dzieciak indoktrynowany na Cieszyniaka od maleńkości. Po chwili rozróżniam już całą dwuwersową piosenkę, powtarzaną na kilka różnych melodii:
„Wawel miejscem królów Polski,
Spieprzaj dziadu na Powązki/Powrząski/Podwiązki.”
Ostatnie słowo zawsze brzmiało inaczej, co tylko dodawało pikanterii temu awangardowemu wykonaniu.
Babci przede mną spadł portfel. Babcia schyla się, podnosi, patrzy na dzieciaka i już widzę tę zmarszczkę na jej czole, już widzę te usta zaciskające się w nienawiści mogącej wypluć sztuczną szczękę w każdej chwili. Powstrzymuje się siłą woli, aby nie osłonić dziecięcia piersią, całą nadzieję pokładając w matce, która najwyraźniej zapomniała, że do sklepu zaciągnęła nie tylko swój tyłek, ale i swą latorośl.
Babcia nie rzekła nic, chociaż ja już byłam gotowa porzucić swoje zakupy i pognać do najbardziej odległego od kasy stoiska z wędlinami po 10 deko salami, żeby nie słuchać moherowych wywodów. Starsza pani zapłaciła, uśmiechnęła się, wygrzebała z torby paczuszkę z cukierkami, wyjęła kilka i wręczyła dziecku.
No teraz to na pewno będzie indoktrynowane. Co do babci – nie oceniaj książki po okładce! Ot co.

Filed under: przypadki

Spontan

Nox — Sun, 08 Aug 2010 13:04:33 +0000

- To kiedy, córeczko, planujesz odkurzyć?
- Nie planuję…
Chrząk.
- Oczywiście zrobię to spontanicznie… Mamusiu?

Miesiąc dochodzenia do równowagi psychicznej za mną. Czwarty tom odmóżdżającego cyklu Koło Czasu w połowie pokonany.

Filed under: rodzinka, szlaken-trafen

Surrealizm sesyjny

Nox — Tue, 08 Jun 2010 18:51:22 +0000

W cudownym okresie okołosesyjnym, czytam sobie jakiś tekst o komunikacji międzykulturowej, w którym niejaki Pinker krytykuje badania potwierdzające relatywizm kulturowy. Dowodzi, że możemy myśleć bez słów. Zachwycona odkrywczością tegoż zdania podzieliłam się z towarzyszami niedoli uczącymi się algebry („więc jest logiczne, więc jest prawdziwe, żeby zakończyć dowód, musi być sprzeczność, a tego nie rozumiem za cholerę”).
- Możemy myśleć bez słów!
- A po jakiemu? – padła zblazowana odpowiedź.

Filed under: studia

Dobre wychowanie przyszłości narodu

Nox — Tue, 25 May 2010 12:50:31 +0000

Rzecz dzieje się w autobusie. Wchodzi chłopak, siada i zaczyna jeść frytki, które pachną na cały autobus i inni pasażerowie go nienawidzą. Wsiada matka z dzieckiem. Po wielu perypetiach udaje im się usadowić. Małolat zauważa chłopaka z frytkami.
- Mamo, co on je? – pyta na pół autobusu.
- Ciii – syczy matka. – Tak nie można…
- No tak – mityguje się dziecko. – Co ten pan je?
Pół autobusu leży, a chłopak dławi się frytkami.

Filed under: przypadki

Sesyjna psychoza

Nox — Sun, 23 May 2010 14:50:00 +0000

Ludzie. Nie idźcie na studia. Studia robią złe rzeczy z ludźmi.
Sobota. O godzinie dziewiątej wszyscy na nogach. Godzina dziesiąta – wszyscy się uczą. Okres przedsesyjny oficjalnie rozpoczęty!

Filed under: studia

Powódź po studencku

Nox — Sat, 22 May 2010 08:02:58 +0000

Powódź to była jazda. Nam nic nie zrobiło, bo my tu na bagnach, co prawda, ale na górce i na 3cim piętrze. Dziewczyny tylko nie mogły dojechać na uczelnię (albo jechać 2,5h), a ja przejść do kampusu, bo chodnik zalało na 20cm.
Gorzej mieli faceci, którzy znaleźli się w strefie do ewakuacji, a potem jeszcze wał blisko nich przerwało. Spakowali wszystko, co cenniejsze, wsiedli do Laguny i przyjechali do nas. I zostali na 3 dni. Dzwoni do nich właściciel mieszkania i pyta, czy domu nie zalało. Oni, że nie wiedzą, bo się ewakuowali. Chciałabym zobaczyć minę tego właściciela.
Gotowanie na 8 osób jest wyczynem.
I cóż jeszcze? AGH się uczy, a UJot buduje arkę!

Filed under: studia, szlaken-trafen

Nie boi się wyrażać uczuć

Nox — Sun, 25 Apr 2010 08:15:30 +0000

Budzę się rano. Dziewczyny robią śniadanie – wypasioną jajecznicę. Siadam, stół zawalony notatkami, zaczynam je porządkować. Znajduję małą karteczkę z taką oto treścią:
„Drogi panie spod 11
Ubolewamy nad Pańską sytuacją życiową. Musi Pan wiedzieć, że 95% Polek doceniłoby codzienne gotowanie obiadu. Ma Pan jaja, ponieważ nie boi się wyrażać uczuć.
Z poważaniem:
Słuchaczki Radia Złote Przeboje”
Treść napisana ołówkiem.
- Co to? – pytam. Słyszę śmiech.
- A bo wczoraj sąsiedzi się darli. Ona mówiła, że on nie ma jaj, a on, że jej codziennie gotuje, a ona, że dał za dużo pomidorów do sosu pomidorowego.
- ?! Ale jak to „nie boi się wyrażać uczuć”?
- No… A krzyczała na niego, że nie ma jaj, bo płakał.

Ja nie wiem. Człowiek już zasypia, godzina 23, a tu z dołu baba drze się na dziecko, baba z boku drze się na męża, a z drugiej strony facet płacze. Ale my studenci jesteśmy najgorsi i w ogóle cały bok na nas patrzy spode łba, że na pewno zaraz zrobimy imprezę i będzie głośno.

Filed under: studia